Божественный Гельман вернулся!!!!!!!!!!! Не прошло и 2-х лет!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Но Соломаха, Анисимов и Новиков остались!!!!!!!!!! Как такое возможно???!??!? Неописуемо!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
суббота, 19 марта 2016
четверг, 10 марта 2016
Был бог Гельман, но распался на троих ангелов: светлого Олега Соломаху, великого Дмитрия Анисимова и богоподобного Евгения Новикова. Вместе они способны бросить вызов Фабиано Луиджи Каруане.
среда, 09 марта 2016
Заметил, что моя потная немытая подмышка, смазанная Old Spice'ом, пахнет мыльными пузырями.
Один мой ученик похож на норвежца, и я его как будто люблю.
Один мой ученик похож на норвежца, и я его как будто люблю.
воскресенье, 06 марта 2016
В купленной вчера кофеварке заметил ГЛАЗА МАНЬЯКА, окружённые дырочками!!!!!!!!! Как теперь в кухню заходить??!?
понедельник, 29 февраля 2016
Mia nomo estas Laĥmu. Mi estas rubisto en la urbo Ormalo. Ĉiutage mi propramane purigas multajn rubejojn en la plej malbonaj distriktoj de Ormalo. Rubejoj de riĉuloj estas purigitaj fare de la plej altrangaj rubistoj (ne tiaj, kia mi estas). Ili ricevas sian prestiĝan laboron tuj post naskiĝo, kaj nur tiel oni povas ricevi ĝin. Ĉiuj aliaj rubistoj devas labori kiel mi, inter vomitaĵflakoj kaj fekantaj senhejmuloj. Tie, kie mi laboras, nur kelkaj rubejoj aspektas kaj odoras ne tre abomene.
Inter miaj kolegoj mi estas konata kiel “vitroblovisto”, ĉar, kiam mi naskiĝis, iu aŭguristino diris, ke mi iĝos vitroblovisto. Certe tio estas neebla. Neniu homo el mia socia klaso iam iĝis vitroblovisto. Malgraŭe tiuj, kiuj laboras kune kun mi, ŝerce traktas min, kvazaŭ mi estus elektito.
Vitroblovistoj superas aristokratojn tiom, kiom aristokratoj superas nin, la plej malriĉajn rubistojn. Kvankam oni diras, ke vitroblovistoj estas eĉ pli malriĉaj ol ni, ĉar en ilia mondo mono ne estas uzata! Ili havas tre malmulte da personaj havaĵoj kaj ne povas akiri ion. Ili libervole elektas tiun vojon, malgraŭ ke ili devenas el riĉaj familioj.
Mi ne pensas, ke vitroblovistoj bezonas ion krom tion, kion ili havas. Ili (almenaŭ la vitroblovistoj de Ormalo) loĝas en grandega kastelo, farita el verda vitro kaj aspektanta kiel nestoskatolo. Tiu kastelo alflugas el ie ĉiuvespere, flugas nokte super la urbo kaj forflugas matene. En matenoj mi ofte vidas ĝin malalte en la akvamarina ĉielo, kaj iafoje ŝajnas al mi, ke tra la vitraj muroj mi vidas la vitroblovistojn, kiuj moviĝas interne, aspektante kiel etaj punktoj. Laŭ onidiroj la speco de vitro, el kiu la kastelo estas konstruita, estas absolute nedetruebla (eĉ se atombombo eksplodos interne de la kastelo, ĝi ne detruiĝos). Ĉiuj diras, ke la loĝantoj de la kastelo defendas la urbon kontraŭ io, sed neniu scias, kontraŭ kio. Mi neniam vidis vitrobloviston proksime ĝis la kvina tago de la naŭa monato de la jaro 28997.
Tiuvespere, post kutimaj ofendoj kaj insultoj, mi estis staranta en la kuirejo de la domo de mia familio antaŭ mia avino, kaj ŝi estis tranĉanta vermojn por la ĉefa festo de la jaro, la Tago de Flavaj Kacoj. La vermoj havis po tri makzelojn kaj estis pli dikaj ol miaj brakoj, sed malpli dikaj ol la fingroj de la avino.
“Laĥmu, fekaĵmanĝanto!” ŝi kriis. “Prenu vian pugon en manojn kaj alportu al mi flavan argilon!”
Dirinte tion, ŝi kaptis min kaj ĵetis al la elirejo el la kuirejo. Mi falis en flakon da urino kaj frapiĝis kontraŭ ŝtona ŝtupo.
Elirinte el la hejmo, mi ekiris al la akvofalo de Ormalo, kie mi devis preni iomete da flava argilo, kiun bezonis la avino por skulpti ritan flavan kacon, necesan por la festo. Ŝi povas igi min fari ion ajn, kaj neniu povas defendi min, eĉ ŝia filino, mia patrino, kiu estas piceo sen pingloj kaj ĉiam staras en la plej malproksima angulo de la kelo, malantaŭ malnova velo (tiu velo apartenis al mia onklo, ĉar li havis ŝipon). Oni diris al mi, ke mia patrino ĉiam aŭskultas miajn pensojn, kaj tio timigas min. Mi havis ankaŭ onklon, sed en la jaro 28993 kredantoj mortigis lin, ĉar li interesiĝis pri astronomio. Aliajn parencojn mi ne havas.
Mi estis iranta al la akvofalo, vidante limakojn sur mia vojo. Subite mia rigardo falis sur flugantan nigran papilion. Neniam pli frue mi vidis tiajn grandajn papiliojn. Ĝi flugis maldekstren, mi turnis la kapon tien kaj rimarkis malhelan silueton, starantan sur rusta metala barelo. Mi tuj komprenis, ke tio estis vitroblovisto. Kaj tio estis virino! Mi ne komprenas kial, sed ĝis tiu momento mi ne supozis, ke inter vitroblovistoj povas esti virinoj. Mi ial ĉiam pensis pri vitroblovistoj kiel pri vira frataro. Ŝiaj haroj estis mallongaj kaj nigraj, ŝi surhavis nigran robon kaj malpezajn nigrajn ŝuojn. Ŝi havis glavon en bruna glavingo. Mi aŭdis, ke per glavo de vitroblovisto oni povas tranĉi graniton kiel panon sen damaĝo por la klingo, malgraŭ ke ĝi estas vitra. La kastelo estis flugpendanta en la mallumiĝanta ĉielo.
Mi ĵetis min al la barelo (neatendite por mi mem), kaptis piedon de la vitroblovistino kaj rapide tiris. Ŝi falis en koton, plenan de limakoj. “Nun ŝi estas same malpura kiel mi!” mi pensis. “Kaj mi rajtas ami ŝin!”
Sed ŝi leviĝis kaj kriegis, “Ĥuji gergaldroĉi!!! Ĵopen pod jemelŝu!!! Badma tĥraĥuj!!! Sofoboro!!!”
Kiaj bizaraj vortoj! Ĉu vitroblovistoj havas sian propran lingvon? Dum mi estis pensanta, ŝi rapide eligis la glavon, kaj mi vidis ĝian klingon, faritan el blua vitro. Ŝajnis, ke sentondra fulmo brilis, kaj mi senkonsciiĝis.
Mi rekonsciiĝis en foso, plena de akveca feko. Feko estis en mia dekstra orelo, en mia buŝo kaj sub mia vesto. La foso troviĝis apud kvinetaĝa konstruaĵo, sur kies tegmento mi vidis afiŝon kun la religia slogano “Breivik amas vin!”. Mi rekonis tiun konstruaĵon kaj komprenis, ke mi estis en la sudokcidenta distrikto de Ormalo. Ĉe la rando de la foso junulo kaj junulino estis koitantaj. Ŝi, juna blondulino, estis kuŝanta en koto, surhavante blankan robon, kaj li, penetrinte sub ŝian jupon, estis fikanta ŝin. Ŝiaj manoj estis glatumantaj lian nudan pugon, kiu estis ritme moviĝanta inter ŝiaj kruroj.
Mi komencis pensi pri la nekonatino, kiu povis trapiki min per sia glavo, sed ne faris tion. Kial ŝi ne mortigis min? Eble la aŭguristino ne tute malpravis, kaj mi estas elektito! La vitroblovistino ne mortigis min, ĉar ŝi enamiĝis je mi! Se mi ne povas iĝi vitroblovisto, mi edziĝos kun unu el ili! Mi devas trovi ŝin.
Baldaŭ la fikata junulino laŭte ĝemis pro ĝuo (tiaj belaj junulinoj ĉiam seksumas eksterhejme kaj preskaŭ ĉiam kuŝante sur la tero, sed pli ofte kun kelkaj junuloj samtempe), kaj ŝia amoranto eligis la penison el ŝia vagino kaj direktis ĝin al la foso. Lia spermo ŝprucis sur mian vizaĝon. Tio distris min. La junulino lekis lian kacon, poste ili stariĝis, kaj ŝi malkovris ambaŭ siajn belegajn mamojn. La junulo komencis glatumi ilin kaj deklami poeziaĵojn. Li estis deklamanta, kaj opalkolora virina suko estis fluanta kaj ŝprucanta el ŝiaj mampintoj, gutante sur la teron kaj sur ŝiajn nudajn piedojn. Ŝiaj kotkovritaj piedfingroj estis moviĝantaj pro eksciteco, lia nuda erekta peniso estis pintanta antaŭen. Post sep aŭ ok poeziaĵoj lia spermo ŝprucis sur ŝian robon. Ŝi ridis, levis la malsupran randon de sia jupo, kaŭriĝis kaj fekis en la foson. Ŝiaj akvecaj fekaĵoj falis sur miajn harojn kaj mian frunton. Poste la junulino frotpurigis sian anuson per la jupo, kaj la geamorantoj foriris.
Granda flako da virina suko restis sur la tero. Mi miksis tiun sukon kun iom da feko el la foso. La miksaĵo evidentiĝis simila al flava argilo, sed ĝia kolornuanco estis alia. Reveninte hejmen, mi donis tiun substancon al la avino anstataŭ flavan argilon. Mi malfruiĝis, tial ŝi certe bategis min. Sed ŝi ne rimarkis, ke la substanco ne estis flava argilo, ĉar ŝia sola okulo estas kolorblinda.
Nun mi havas unu deziron: mi volas edziĝi kun tiu vitroblovistino.
Inter miaj kolegoj mi estas konata kiel “vitroblovisto”, ĉar, kiam mi naskiĝis, iu aŭguristino diris, ke mi iĝos vitroblovisto. Certe tio estas neebla. Neniu homo el mia socia klaso iam iĝis vitroblovisto. Malgraŭe tiuj, kiuj laboras kune kun mi, ŝerce traktas min, kvazaŭ mi estus elektito.
Vitroblovistoj superas aristokratojn tiom, kiom aristokratoj superas nin, la plej malriĉajn rubistojn. Kvankam oni diras, ke vitroblovistoj estas eĉ pli malriĉaj ol ni, ĉar en ilia mondo mono ne estas uzata! Ili havas tre malmulte da personaj havaĵoj kaj ne povas akiri ion. Ili libervole elektas tiun vojon, malgraŭ ke ili devenas el riĉaj familioj.
Mi ne pensas, ke vitroblovistoj bezonas ion krom tion, kion ili havas. Ili (almenaŭ la vitroblovistoj de Ormalo) loĝas en grandega kastelo, farita el verda vitro kaj aspektanta kiel nestoskatolo. Tiu kastelo alflugas el ie ĉiuvespere, flugas nokte super la urbo kaj forflugas matene. En matenoj mi ofte vidas ĝin malalte en la akvamarina ĉielo, kaj iafoje ŝajnas al mi, ke tra la vitraj muroj mi vidas la vitroblovistojn, kiuj moviĝas interne, aspektante kiel etaj punktoj. Laŭ onidiroj la speco de vitro, el kiu la kastelo estas konstruita, estas absolute nedetruebla (eĉ se atombombo eksplodos interne de la kastelo, ĝi ne detruiĝos). Ĉiuj diras, ke la loĝantoj de la kastelo defendas la urbon kontraŭ io, sed neniu scias, kontraŭ kio. Mi neniam vidis vitrobloviston proksime ĝis la kvina tago de la naŭa monato de la jaro 28997.
Tiuvespere, post kutimaj ofendoj kaj insultoj, mi estis staranta en la kuirejo de la domo de mia familio antaŭ mia avino, kaj ŝi estis tranĉanta vermojn por la ĉefa festo de la jaro, la Tago de Flavaj Kacoj. La vermoj havis po tri makzelojn kaj estis pli dikaj ol miaj brakoj, sed malpli dikaj ol la fingroj de la avino.
“Laĥmu, fekaĵmanĝanto!” ŝi kriis. “Prenu vian pugon en manojn kaj alportu al mi flavan argilon!”
Dirinte tion, ŝi kaptis min kaj ĵetis al la elirejo el la kuirejo. Mi falis en flakon da urino kaj frapiĝis kontraŭ ŝtona ŝtupo.
Elirinte el la hejmo, mi ekiris al la akvofalo de Ormalo, kie mi devis preni iomete da flava argilo, kiun bezonis la avino por skulpti ritan flavan kacon, necesan por la festo. Ŝi povas igi min fari ion ajn, kaj neniu povas defendi min, eĉ ŝia filino, mia patrino, kiu estas piceo sen pingloj kaj ĉiam staras en la plej malproksima angulo de la kelo, malantaŭ malnova velo (tiu velo apartenis al mia onklo, ĉar li havis ŝipon). Oni diris al mi, ke mia patrino ĉiam aŭskultas miajn pensojn, kaj tio timigas min. Mi havis ankaŭ onklon, sed en la jaro 28993 kredantoj mortigis lin, ĉar li interesiĝis pri astronomio. Aliajn parencojn mi ne havas.
Mi estis iranta al la akvofalo, vidante limakojn sur mia vojo. Subite mia rigardo falis sur flugantan nigran papilion. Neniam pli frue mi vidis tiajn grandajn papiliojn. Ĝi flugis maldekstren, mi turnis la kapon tien kaj rimarkis malhelan silueton, starantan sur rusta metala barelo. Mi tuj komprenis, ke tio estis vitroblovisto. Kaj tio estis virino! Mi ne komprenas kial, sed ĝis tiu momento mi ne supozis, ke inter vitroblovistoj povas esti virinoj. Mi ial ĉiam pensis pri vitroblovistoj kiel pri vira frataro. Ŝiaj haroj estis mallongaj kaj nigraj, ŝi surhavis nigran robon kaj malpezajn nigrajn ŝuojn. Ŝi havis glavon en bruna glavingo. Mi aŭdis, ke per glavo de vitroblovisto oni povas tranĉi graniton kiel panon sen damaĝo por la klingo, malgraŭ ke ĝi estas vitra. La kastelo estis flugpendanta en la mallumiĝanta ĉielo.
Mi ĵetis min al la barelo (neatendite por mi mem), kaptis piedon de la vitroblovistino kaj rapide tiris. Ŝi falis en koton, plenan de limakoj. “Nun ŝi estas same malpura kiel mi!” mi pensis. “Kaj mi rajtas ami ŝin!”
Sed ŝi leviĝis kaj kriegis, “Ĥuji gergaldroĉi!!! Ĵopen pod jemelŝu!!! Badma tĥraĥuj!!! Sofoboro!!!”
Kiaj bizaraj vortoj! Ĉu vitroblovistoj havas sian propran lingvon? Dum mi estis pensanta, ŝi rapide eligis la glavon, kaj mi vidis ĝian klingon, faritan el blua vitro. Ŝajnis, ke sentondra fulmo brilis, kaj mi senkonsciiĝis.
Mi rekonsciiĝis en foso, plena de akveca feko. Feko estis en mia dekstra orelo, en mia buŝo kaj sub mia vesto. La foso troviĝis apud kvinetaĝa konstruaĵo, sur kies tegmento mi vidis afiŝon kun la religia slogano “Breivik amas vin!”. Mi rekonis tiun konstruaĵon kaj komprenis, ke mi estis en la sudokcidenta distrikto de Ormalo. Ĉe la rando de la foso junulo kaj junulino estis koitantaj. Ŝi, juna blondulino, estis kuŝanta en koto, surhavante blankan robon, kaj li, penetrinte sub ŝian jupon, estis fikanta ŝin. Ŝiaj manoj estis glatumantaj lian nudan pugon, kiu estis ritme moviĝanta inter ŝiaj kruroj.
Mi komencis pensi pri la nekonatino, kiu povis trapiki min per sia glavo, sed ne faris tion. Kial ŝi ne mortigis min? Eble la aŭguristino ne tute malpravis, kaj mi estas elektito! La vitroblovistino ne mortigis min, ĉar ŝi enamiĝis je mi! Se mi ne povas iĝi vitroblovisto, mi edziĝos kun unu el ili! Mi devas trovi ŝin.
Baldaŭ la fikata junulino laŭte ĝemis pro ĝuo (tiaj belaj junulinoj ĉiam seksumas eksterhejme kaj preskaŭ ĉiam kuŝante sur la tero, sed pli ofte kun kelkaj junuloj samtempe), kaj ŝia amoranto eligis la penison el ŝia vagino kaj direktis ĝin al la foso. Lia spermo ŝprucis sur mian vizaĝon. Tio distris min. La junulino lekis lian kacon, poste ili stariĝis, kaj ŝi malkovris ambaŭ siajn belegajn mamojn. La junulo komencis glatumi ilin kaj deklami poeziaĵojn. Li estis deklamanta, kaj opalkolora virina suko estis fluanta kaj ŝprucanta el ŝiaj mampintoj, gutante sur la teron kaj sur ŝiajn nudajn piedojn. Ŝiaj kotkovritaj piedfingroj estis moviĝantaj pro eksciteco, lia nuda erekta peniso estis pintanta antaŭen. Post sep aŭ ok poeziaĵoj lia spermo ŝprucis sur ŝian robon. Ŝi ridis, levis la malsupran randon de sia jupo, kaŭriĝis kaj fekis en la foson. Ŝiaj akvecaj fekaĵoj falis sur miajn harojn kaj mian frunton. Poste la junulino frotpurigis sian anuson per la jupo, kaj la geamorantoj foriris.
Granda flako da virina suko restis sur la tero. Mi miksis tiun sukon kun iom da feko el la foso. La miksaĵo evidentiĝis simila al flava argilo, sed ĝia kolornuanco estis alia. Reveninte hejmen, mi donis tiun substancon al la avino anstataŭ flavan argilon. Mi malfruiĝis, tial ŝi certe bategis min. Sed ŝi ne rimarkis, ke la substanco ne estis flava argilo, ĉar ŝia sola okulo estas kolorblinda.
Nun mi havas unu deziron: mi volas edziĝi kun tiu vitroblovistino.
пятница, 26 февраля 2016
Сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует; сливы цветут, власть пиздействует.
четверг, 25 февраля 2016
Проследил за Врублевским от брички до сарая. Его шапка страшней атомной войны!!!!!!!!!! НА НЕЙ ВООБЩЕ ПАРУСА НЕТ!!!!!!!!11
среда, 24 февраля 2016
Одна моя ученица (которая похожа на ведьму) пыталась меня усыпить во время контрольной. И ей это почти удалось. Почти. А это не считается.
вторник, 23 февраля 2016
воскресенье, 21 февраля 2016
Позавчера от нас ушли Харпер Ли и Умберто Эко, 2 важных для культуры человека. А ровно 10 лет назад, 21 февраля 2006 г., 2 важных для меня человека ушли из моей жизни. Именно в этот день я видел их в последний раз. Хотя в начале дня абсолютно ничего не предвещало этого.
И Алану Рикману сегодня исполнилось бы 70.
И Алану Рикману сегодня исполнилось бы 70.
пятница, 19 февраля 2016
Сегодня в 6 утра подумал о том, что религия, известная как гайкославие, по сути является культом Гримгадзе. Для подтверждения этой мысли выкладываю первую серию сериала про Гримгадзе:
vk.com/search?c%5Bq%5D=гаджет%20и%20гаджетины&c...
vk.com/search?c%5Bq%5D=гаджет%20и%20гаджетины&c...
среда, 17 февраля 2016
Видел министра образования. Давно слышал, что он носит шапку, из которой торчит парус высотой в человеческий рост, но наклонённый горизонтально. Слышал, но не верил. А сегодня увидел её. Ну что за идиотизм!!!!!!!!!!!! У настоящего мужика парус на шапке должен стоять прямо и гордо, как петушиный гребень, и высотой должен быть минимум в два человеческих роста!! А то что же это!!?
вторник, 16 февраля 2016
Пообщался со своей любимой буряточкой.
понедельник, 15 февраля 2016
Видел сегодня Мариночку. Такая же умница, как и раньше. Как же мечтаю увидеть её целующейся с Олечкой, и чтоб обе топлесс!! Их юные сисечки, думаю, прекрасны. Правда, Мариночке уже 21 год, зато Олечке ещё 16, и какой же она станет шикарной тёткой!! Хотя, наверно, уже стала...
Но этой мечте не суждено сбыться.
Но этой мечте не суждено сбыться.
воскресенье, 14 февраля 2016
Не отвиливай ─
мол, я не венчан.
Нас
не поп скрепляет тарабарящий.
Надо
обвязать
и жизнь мужчин и женщин
словом,
нас объединяющим:
«Товарищи».
мол, я не венчан.
Нас
не поп скрепляет тарабарящий.
Надо
обвязать
и жизнь мужчин и женщин
словом,
нас объединяющим:
«Товарищи».
суббота, 13 февраля 2016
Вот что думаю. Теракты всегда совершают в публичных местах. Следовательно, нужно заставить всех посетителей публичных мест приходить туда в костюмах цветных лошадок. Представьте: грозный бородатый тирарюга, и вдруг ─ в костюме жёлтой лошадки, разукрашенной голубыми цветочками!!! Его ж никто не будет воспринимать всерьёз!!! Ну погибнет он за веру и пророка, всё равно ж позора не оберётся. Так будут ржать с него, что хоть святых выноси!!!! Надо поделиться этой идеей с правительством, должны на это даже научный грант дать. Им и самим придётся на заседаниях лошадками радужными сидеть, ну так ведь безопасность требует жертв!
пятница, 12 февраля 2016
Вчера доказали существование гравитационных волн. А сегодня Гундяйка встречается с папой римским. От возбуждения по поводу этих событий мне приснилось, что пришли ко мне 2 Зильбертруда: один обычный, другой розовый. Причём шмотки на нём тоже были розовые. Проснулся в страхе, много думал.